ابعاد مدیریت تحول گرا

این سبک مدیریت  ریشه در مفهوم مدیریت  فرهمند دارد و بر ویژگی‌ها و صفات خاص رهبر که ناشی از شخصیت اوست تأکید می‌نماید و توجه به موضوعاتی چون: تشویق افراد، ارزش گذاردن به افراد، شنود مؤثر، مربی و معلم بودن، توانمندسازی دیگران، ارتباط برقرار کردن، اقناع، صداقت و چشم‌انداز داشتن در دستور کار این سبک مدیریت  قرار دارد.

آولیو و دیگران 4 رفتار اصلی که مدیریت  تحول گرا را تشکیل می دهد به شرح زیر بیان می دارند:

نفوذ مطلوب یا کاریزما: نفوذ مطلوب باعث می شود که رهبران به عنوان مدل هایی از نقش و الگوی رفتار برای پیروان باشد(تونکه نژاد ،1386‏).

‏انگیزش الهامی: برانگیختن و بالا بردن انگیزش در پیروان که با توسل به احساسات آنها صورت می پذیرد. تاکید انگیزش الهام بخش بر احساسات و انگیزه های درونی است نه بر تبادلات روزانه بین رهبرو پیروان.

تحریک هوشی: برانگیختن پیروان بوسیله مدیریت  به منظور کشف راه حل های جدید و تفکر مجدد در مورد حل مشکلات سازمانی توسط پیروان است. در واقع رفتار رهبر، چالشی را برای پیروان ایجاد می کند که دوباره در مورد کاری که انجام می دهد، کوشش و تلاش و در مورد چیزی که می تواند انجام یابد دوباره تفکر کنند.

ملاحظات شخصی: توجه به تفاوت های فردی پیروان و ارتباط با تک تک آنها و تحریک آنها از طریق واگذاری مسئولیت ها برای یادگیری و تجربه آنها است. افراد به وسیله رهبران حمایت می شوند و رهبران در رابطه با توجه به احساسات و نیازهای شخصی آنها نگران هستند. (تونکه نژاد ،1386‏)

مطلب مشابه :  gud.ir

یک بعد خیلی مرتبط با موهبت الهی، برانگیختن از طریق الهام است. انگیزش الهام بخش نیازمند این است که رهبران به اعضای سازمان انرژی و نیرو بدهد. رهبران تحول آفرین، اهمیت ماموریت و اهداف شرکت را به طور واضح به کارکنان ابلاغ می کنند. چین ابلاغ واضحی به کارکنان اجازه تلاش سخت و اغلب دستیابی به اهداف ماورای شرح وظاف آنها را می دهد. در تشریح تشویق معنوی، «باس» بیان می دارد که «رهبرانی که تشویق معنوی می کنند تمایل و توان این را دارند که به کارکنان راه های جدید نگاه کردن به مسائل قدیمی را نشان دهند، به آنها یاد دهند تا مشکلات را به عنوان مسائلی ببینند که حل می شوند و بر راه حل های منطقی تاکید می کنند». علاوه بر انگیزش الهامی و تشویق معنوی، رهبران تحول آفرین به پیروان خود توجه ویژه ای می نماید که نشان دهنده احترام و ارج نهادن به آنها ست و به عنوان مربی خدمت می کنند(تونکه نژاد ،1386‏).