در بذر موثر است و در بسیاری از گیاهان مانند گندم و سورگوم با افزایش تنش شوری بر مقدار قند کل افزوده می‌شود اما در برخی دیگر چون لوبیا چشم بلبلی و هندوانه سبب کاهش مقدار قند کل می‌گردد علاوه بر تأثیر ارقام گیاهی بر روی مقدار قند‌کل همانطور که در مورد گیاه برنج ذکر گردید ژنوتیپ‌ نیز در مقدار قند کل حاصله بر اثر تنش نیز موثر می‌باشد همچنین باید توجه شود که سطح تنش نیز در نحوه پاسخگویی گیاه به تنش مؤثر می‌باشد.
2-6 تأثیر شوری بر روی قندهای غیر احیایی :
در تحقیقی که بر روی جوانه‌زنی بذور گیاه سورگوم تحت شرایط تنش شوری انجام گرفته مشاهده شد که بیشترین میزان قند غیراحیایی مربوط به تیمار شاهد بوده و بجز تیمار 50 میلی‌اکیوالن بر لیتر با بالاتر رفتن غلظت نمک میزان قند غیر احیایی کاهش یافته است ( حافظ خان و همکاران، 1989). در مطالعه‌ای که بر روی دو گونه گندم انجام شد مشخص گردید که بذوری که تحت تنش شوری قرار گرفته بودند دارای میزان بیشتری قندهای غیر احیایی بودند اما واریته S-24 به نسبت واریته Inqlab دارای میزان بیشتری از قندهای غیر احیایی بود ( حمید و همکاران، 2008 ). در گیاه برنج مشاهده شده است که واریته ‌های مختلف از یک گیاه از نظر میزان قندهای غیر احیایی پاسخ‌های متفاوتی را نسبت به تنش شوری از خود نشان می‌دهند و به طور کلی در هر دو واریته Indrayani و Ambemohar با بالا رفتن میزان شوری میزان قندهای غیراحیای افزایش یافت ( دانی تامب حالی و همکاران، 2011 ). تفاوت میزان قندهای احیایی در بین واریته‌های مختلف یک گونه در گیاهان دیگر نیز مشاهده شده است به عنوان مثال در گیاه Halopyrum mucronatum L. در بین دو واریته بذر قهوه‌ای و بذر سیاه آن مشخص شد که میزان کل قند غیر احیایی در بذور قهوه‌ای نسبت به بذور سیاه بیشتر بود اما در زمان‌های 4 و 48 ساعت پس از شروع جوانه زنی تفاوت قابل توجهی با هم نداشتند ( شاهد صدیقی و اجمل‌خان، 2010). در مطالعه‌ای دیگر که بر روی بذور گیاه پنبه تحت شرایط تنش شوری انجام شد مشخص گردید که سطوح قندهای احیایی و غیر احیایی با گذشت زمان بتدریج زیاد می‌شود اما غلظت قندها با افزایش غلظت نمک کاهش می‌یابد و بطور کلی در کلیه واریته‌های مطالعه شده در این تحقیق میزان قندهای غیر احیایی از قندهای احیایی در سیدلینگ‌ها در کلیه سطوح شوری بعد از 72 ساعت بیشتر بوده است ( یاسین اشرف و همکاران، 2002 ). همانگونه که در مورد قندکل نیز بیان شد در مورد قندهای غیراحیایی نیز باید ذکر گردد که مقدار قندهای غیراحیایی که بر اثر تنش در گیاه تولید می‌شود با توجه به نوع گیاه متغیر می‌باشد حتی این تغییرات در سطح واریته‌های مختلف نیز مشاهده می‌گردد همچنین تغییر در مقدار قندهای غیراحیایی بر اثر تنش شوری به سطح تنش شوری وابسطه می‌باشد.
2-7 تـأثیر شوری بر روی قندهای احیایی:
در مطالعه‌ای که برروی بذور گیاه سورگوم تحت تنش شوری انجام شد مشاهده گردید که در بذور تحت تنش دارای میزان بالاتری قند‌های احیای بودند و از زمان 0 تا 14 ساعت این میزان در حال افزایش بود (کاور گیل و همکاران، 2002). بر طبق گزارش حافظ خان و همکاران تأثیر تنش شوری بر روی بذور سورگوم سبب گشت که بجز تیمار 50 میلی اکیوالان بر لیتر با بالا رفتن میزان شوری از میزان قند های احیایی کاسته شود و بالاترین میزان قند در تیمار شاهد مشاهده گردید ( حافظ‌خان و همکاران، 1989 ). در مطالعه‌ای دیگر که بر روی بذور سورگوم انجام شده مشاهده گردید که بذور این گیاه که در معرض تنش شوری قرار گرفته بودند افزایش قابل ملاحظه‌ای را در میزان قندهای احیایی از خود نشان دادند ( کاور گیل و همکاران، 2001). مشاهده شده است که میزان قندهای احیایی در گوجه فرنگی بر اثر تنش شوری در جهت سازگار شدن با محیط افزایش پیدا کرده است ( هاندا و همکاران، 1983 ). حمید و همکاران گزارش نمودند که بذور دو واریته گندم که تحت تنش شوری قرار گرفته بودند در هر دو واریته میزان قندهای احیایی افزایش یافت اما در بین این دو واریته افزایش میزان قندهای احیایی در واریته S-24 بیشتر از واریته Inqlab بود ( حمید و همکاران، 2008 ). در مطالعه‌ای دیگر که بر روی بذور گیاه پنبه تحت شرایط تنش شوری انجام شد مشخص گردید که سطوح قندهای احیایی و غیر احیایی با گذشت زمان بتدریج زیاد می‌شود اما غلظت قندها با افزایش غلظت نمک کاهش می‌یابد در کلیه واریته‌های مطالعه شده در این تحقیق میزان قندهای غیر احیایی از قندهای احیایی در سیدلینگ‌ها در کلیه سطوح شوری بعد از 72 ساعت بیشتر بود (یاسین اشرف و همکاران، 2002 ). در تحقیقی که بر روی بذور دو گونه از گیاه Halopyrum mucronatum L. انجام شد مشاهده گردید که میزان قندهای احیایی در بذور مشکی بعد از 12 ساعت که بذور در معرض 100 و 200 میلی مول نمک طعام قرار گرفتند بالاتر بود اما به طور کلی میزان کل قندهای احیایی در هر دو گونه بذر قوه‌ای و بذر مشکی داراری روندی مشابه بوده و مشاهده گشت که با گذشت زمان تا 12 ساعت به میزان اپتیمم خود رسید و بعد از آن با جلو رفتن زمان کاهش یافت ( شاهد صدیقی و اجمل خان، 2011). در مطالعه‌ای که بر روی گیاه بامیه انجام شده مشاهده گردید که میزان قندهای احیایی در بذور در معرض تنش در این گیاه با بالا رفتن میزان شوری زیاد می شود ( بسما و منیر، 2010 ). همانگونه که در مورد قندکل و قندهای غیراحیایی نیز بیان شد در مورد قندهای احیایی نیز باید ذکر گردد که مقدار قندهای احیایی که بر اثر تنش در گیاه تولید می‌شود با توجه به نوع گیاه متغیر می‌باشد حتی این تغییرات در سطح واریته‌های مختلف نیز مشاهده می‌گردد همچنین تغییر در مقدار قندهای احیایی بر اثر تنش شوری به سطح تنش شوری نیز وابسطه می‌باشد.
2-8 تأثیر پرایمینگ جیبرلیک اسید بر میزان قند :
حمیدا و شدداد گزارش کردند که جیبرلیک اسید به طور کلی سبب افزیش میزان کربوهیدرات محلول در طی تنش شوری در سیدلینگ‌ها می‌شود ( حمیدا و شدداد، 2010). هوبر و همکاران گزارش کردند که کاربرد جیبرلیک اسید باعث خنثی شدن تأثیرات منفی کلرید سدیم در برگهای گیاه Pennisetum typhides می‌شود ( هوبر و همکاران، 1974 ). بر طبق گزارشی دیگر اضافه کردن جیبرلیک اسید خارجی سبب افزایش جوانه‌زنی و رویش سیدلینگ ها شده که این موضوع خود ناشی از بالا رفتن میزان دسترسی به جیبرلیک اسید درونی است ( کاوور و همکاران، 1998 ). در مطالعه‌ای دیگر که بر روی جوانه زنی برنج تحت شرایط تنش شوری انجام شده است میزان کل قندهای محلول در اندوسپرم بذور جوانه زده برنج که در معرض تنش شوری بودند در طی دوره جوانه‌زنی اندکی افزایش یافت در صورتی که در بذور تیمار شده بوسیله جیبرلیک اسید در طی جوانه‌زنی میزان قند کل به صورت خطی زیاد گردید. در مورد تغییر در میزان قندهای احیایی باید گفته شود که این تغییرات بسیار شبیه با تغییرات در میزان قند کل در این بذور می‌باشد ( کیم و همکاران، 2006 ). همانطور که در مورد تأثیر جیبرلیک‌اسید پرایمینگ در بخش 2-4 بیان شده بود تأثیرات آن در گیاهان مختلف متفاوت می‌باشد. می‌توان انتظار داشت که در مورد میزان قند نیز این موضوع صادق باشد.
2-9 تأثیر پرایمینگ سالیسیلیک اسید بر میزان قند :
در مطالعه‌ای که بر روی جوانه زنی بذور خیار تحت شرایط تنش شوری انجام شد مشخص گردید که تیمار این بذور به کمک سالیسیلیک اسید سبب افزایش میزان قند کل و همچنین قندهای احیایی در سیدلینگ‌های این گیاه می‌شود. همچنین سالیسیلیک اسید سبب تجمع قابل توجه قندهای محلول در برگها و ریشه‌های این گیاه می‌گردد ( دونگ و همکاران، 2011 ). در این فعل و انفعالات آمیلاز سبب شکستن قندهای پیچیده به قندهای ساده می‌شود و به عنوان مثال می‌توان به شکسته شدن نشاسته به قندهای ساده‌ای چون مالتوز اشاره کرد. در بذور گندم کاربرد سالیسیلیک اسید سبب افزایش آمیلاز می‌گردد و همچنین موجب جلوگیری از بازدارندگی آبسزیک اسید بر روی فعالیت آمیلاز می‌شود ( شاشی و همکاران، 1986 ). در مطالعه‌ای که بر روی دو واریته گندم تحت تنش شوری انجام شد مشخص گردید که کاربرد سالیسیلیک اسید بر روی این بذور تحت شرایط تنش سبب می‌شود که میزان قند کل در هر دو واریته افزایش یابد در ادامه کاربرد سالیسیلیک اسید تأثیر قابل توجهی نیز بر روی قندهای احیایی داشته و سبب می‌شود که در هر دو واریته میزان قندهای احیایی افزایش یابد. همچنین مشخص شد که استفاده از سالیسیلیک اسید تحت شرایط تنش شوری سبب افزایش میزان قندهای غیر احیایی نیز می شود ( حمید و همکاران، 2008 ). در تحقیقی که بر روی گیاه Savia officianlis L. انجام شد مشاهده گردید که بر اثر وقوع تنش شوری میزان قند در برگهای این گیاه افزایش یافت که کاربرد سالیسیلیک اسید موجب افزایش بیشتر میزان قند در برگها گردید ( خسروی و همکاران، 2011 ). کاربرد سالیسیلیک اسید می‌تواند سبب فعال شدن زوال متابولیسم قندهای محلول بر اثر افزایش فشار اسمزی شود . تصور می‌شود که تیمار سالیسیلیک اسید سبب اختلال در سیستم هیدرولیز پلی ساکاریدها می شود ( خوداری، 2004 ). در مطالعه‌ای که بر روی گیاه ذرت صورت گرفت مشاهده شد که تنش شوری سبب افزایش میزان قابل توجه‌ای قند در برگهای این گیاه گردیده و همچنین دیده شد که سالیسیلیک اسید سبب افزایش بیشتر میزان قند نسبت به بذور تیمار نشده تحت شرایط تنش گردد ( فهد و بانو، 2012 ). گمس و همکاران گزارش کردند که کاربرد سالیسیلیک اسید باعث افزایش میزان قندهای محلول در گیاه گوجه فرنگی تحت شرایط تنش شوری می‌گردد ( گمس و همکاران، 2008 ). با توجه به مطالب ذکر شده می‌توان بیان کرد که کاربرد پرایمینگ سالیسیلیک اسید بر روی مقدار قندها در بذر موثر بوده همچنین انتظار می‌رود نحوه و میزان این تأثیر با توجه به غلظت مورد استفاده همچنین نوع و ورایته گیاه تغییر کند.
2-10 تأثیرهیدروپرایمینگ ( آب پیش تیمار سازی ) بر میزان قند :
ثابت شده است که تیمار هیدروپرایمینگ بذر در افزایش جوانه زنی و شاخص‌های بیوشیمیایی بذر بسیار موثر است ( نوربخشیان و همکاران، 2011 ). هیدروپرایمینگ موجب برخی تغییرات فیزیولوژیک شامل میزان قند و ترکیبات ارگانیک و انباشت یون‌ها در بذر، ریشه و در نهایت در برگ‌های گیاه و موجب بالا رفتن جوانه‌زنی و مقاومت بیشتر به شرایط بد محیطی می‌شود ( آلواردو و همکاران، 1987 ). در مطالعه‌ای که بر روی دو واریته گیاه ذرت انجام شد مشاهده شد که تغییرات کربوهیدرات‌های محلول از پرایمینگ در هر دو رقم مشابه بوده و هیچ‌گونه تغییر قابل توجهی در میزان گلوکز در دو رقم بذر مشاهده نشد هرچند که میزان گلوکز در رقم PC بیشتر از رقم NCSRC بود. در مورد قندهای محلول آغازین محتوای رافینوز در بذور پرایم نشده PC به طور قابل توجهی بالاتر بود اما در موردجوانه‌زنی بعد از تسریع کهنه شدن بذر میزان جوانه زنی کمتر از NCSRC بود ( واتاناکولپاکین و همکاران، 2012 ). گزارش شده است که یک رابطه معنی دار بین کاهش ساکاروز و رافینوز در بذور هیدروپرایم شده کاهو با کاهش ویگور وجود دارد. ساکاروز همچنین ممکن است که موجب پایداری غشاء گردد چون دارای توانایی خوبی جهت ساختن باندهای هیدروژنی با اجزاء غشاء دارد ( ولکر و همکاران، 1998 a و b). در تحقیقی که بر روی گیاه اسپرس انجام شده مشاهده شده است که هیدروپرایمینگ به طور قابل ملاحظه‌ای سبب افزایش فعالیت آلفا آمیلاز ، میزان قند کل و قندهای احیایی و همچنین سبب کاهش میزان قندهای غیر احیایی می‌شود ( نوربخشیان و همکاران، 2011). بر طبق گزارشی دیگر بذور هیدروپرایم شده برنج رقم فاین دارای میزان بالاتری

مطلب مشابه :  منبع تحقیق با موضوع نیابند، (کوچارک، پورسیفول،، ابلقی